“De vrouw in haar vrouw zijn, is wat de dans mooi maakt”

Een paar maanden geleden is de redactie in contact gekomen met Johanna Rediers. Een Belgische buikdanseres die ons mailde dat ze ondanks een ernstige fysieke beperking, een succesvolle danscarrière heeft opgebouwd. Ze liet tevens weten open te staan voor een interview.

Onze nieuwsgierigheid was gewekt, de afspraak met Johanna zo gemaakt en wij, Annet Wijers en Anja Akkermans, togen naar Lummen, een dorpje in België. Johanna had voorgesteld om tegen etenstijd in een restaurant af te spreken, om tijdens een maaltijd het inter- view af te nemen. Johanna is een warme persoonlijkheid met een geweldige uitstraling. Ze praat heel gemakkelijk, misschien wel door haar journalistieke achtergrond. We zitten samen aan tafel alsof we elkaar al jaren kennen en hebben een geanimeerd gesprek.

Ontdekking scoliose

Johanna vertelt dat zij in haar jeugd een zeer actief kind was dat veel sportte en vooral graag en veel danste. Zij droomde van een danscarrière. Toen zij 9 jaar was, werd bij haar een idiopathische scoliose ontdekt. Het dragen van een korset hielp niet en de bochten ontwikkelden zich progressief. Dit had als gevolg dat zij op 14-jarige leeftijd een operatie moest ondergaan; 70% van haar wervelkolom werd vastgezet. Daarnaast werden er bij zes ribben aan de rechterzijde stukjes uitgehaald om een gibbus (bochelvorming) tegen te gaan. Was dit het einde van haar droom om een danscarrière op te bouwen?

Gegrepen door het buikdansen

Bij het revalidatieproces had Johanna veel steun aan haar moeder. Zij hield haar dochter voor niet op te geven en kon haar ook vanuit haar professie als fysiotherapeute begeleiden. “Het was voor mijn moeder ook heel moeilijk”, vertelt Johanna. “Je wilt dat je kind gelukkig is en daarnaast voelde mijn moeder zich schuldig over het feit dat zij als professional de afwijking niet zelf had opgemerkt.” Na de revalidatie brachten moeder en dochter samen een bezoek aan haar broer in Egypte. En daar sloeg de vlam in de pan en begon de toekomst van Johanna. Ze zag een buikdanseres, “zo mooi”, en wist meteen dat dit was wat zij ook wilde gaan doen. Hoewel ze in eerste instantie nog haar twijfels had en haar beperkingen onder ogen zag, trok ze de conclusie dat er veel is wat zij wel kan. Haar moeder was een grote stimulans hierin. Toen zij terugkwam in België is zij op zoek gegaan naar een opleiding buikdansen en heeft ze in binnen- en buitenland opleidingen en cursussen gevolgd. Ze merkte dat buikdansen heel goed voor haar was en besloot zich niet te laten kennen en te blijven proberen. En, met succes, want na vele jaren volgen van een professionele dansopleiding en bijscholing, koos ze er in 2006 voor haar liefde voor het buikdansen te delen met anderen en startte in 2008 haar buikdansschool.

Buikdansen is geschikt voor iedereen. Je hebt er geen ijzersterke conditie voor nodig (Johanna heeft een heel kleine longinhoud). Veel belangrijker is een goede, constante ademhaling. Omdat ze zelf rugpatiënt is, schenkt ze veel aandacht aan een goede houding van haar cursisten: buikspieren aanspannen, ontspannen staan, bekken gekanteld, schouders naar achteren, een open houding. “Dat geeft direct een beter beeld van een vrouw. Vrouwen moeten niet beschaamd zijn over hun lichaam.” Vrouwen van jong tot oud, dik en dun volgen les bij haar en er zit een goede dynamiek in de groepen. Ze vindt het fijn dat vrouwen de moeite doen zichzelf een uurtje aandacht te geven. Johanna streeft er naar een beter zelfbeeld en zelfvertrouwen te ontwikkelen bij haar cursisten.

Nu pas open over scoliose

Zelf is ze nu pas zover dat ze open is over het feit dat ze scoliose heeft en er over wil praten. En misschien nog wel belangrijker, dat ze haar beperkingen accepteert en weet dat deze beperking (tenminste voor een deel) verantwoordelijk is voor haar doorzettingsvermogen. “Iedereen maakt zijn eigen proces daarin door.” Ze durft toe te geven dat ze wel eens een mindere dag heeft en dan graag met een warm pittenkussen op de bank ligt. Er is altijd pijn, een aanwezig gezeur. Ze vraagt zich niet meer af of het beter dan wel slechter met haar rug zou zijn als ze nooit had gedanst. Het heeft lang geduurd voordat ze wist wat spierpijn (want gesport) was, dan wel andere pijn (scoliose). Nu weet ze dat wel en dat geeft rust in haar leven. Ze heeft ook ondervonden dat ze op sportief gebied nog meer in haar mars heeft. In Canada, het land waar ze haar hart aan verloor, heeft ze ontdekt dat wandelen tot op grote hoogte haar ook goed af gaat. Een andere hobby van haar is diepzeeduiken. Ze laat zich met het dragen van de zware zuurstoffles helpen. Vroeger zou ze die fles koste wat kost zelf naar het water hebben gesjouwd.

Een druk leven

Johanna geeft nu zo’n zeven tot acht uur les per week. Verder geeft ze workshops, privélessen en heeft ze regelmatig een optreden, soms met haar showteam. In de weekends volgt ze regelmatig een bijscholingscursus, vaak in het buitenland. Uiteraard bereidt ze haar lessen goed voor. Al deze werkzaamheden combineert ze met een deeltijdbaan als communicatiemedewerkster in een museum. Ze heeft een goede balans gevonden tussen werk en op tijd rust nemen.

Enkele jaren geleden kwam Johanna in aanraking met Essentrics. Dat is een combinatie van kracht- en flexibiliteitstraining met oefeningen waarbij spieren verlengd worden die het lichaam weer in balans brengen. Dat deed haar enorm goed. Het verraste haar dat er meer mogelijk was en dat ze haar pijn met deze oefeningen kon verlichten. In eerste instantie deed zij de oefeningen voor zichzelf, maar omdat ze het superleuk vindt les te geven, is ze in 2014 begonnen met een opleiding tot Essentrics coach.

Bekend in binnen- en buitenland

Johanna is een bekende vrouw in binnen- en buitenland. Ze won veel prijzen als individuele danseres en samen met haar showteam. Voor haar optredens stelt ze zelf de muziek en choreografie samen. Ik vroeg haar hoe ze omgaat met haar litteken, gezien de weinig ver hullende kleding waarin gedanst wordt Ze heeft een mooi litteken midden over haar ruggengraat. Het is een smal streepje en bijna niet te zien. Ze heeft zelfs al eens de vraag gekregen ‘waar ze dat had laten doen’. Men dacht dat het een tatoeage was… Ze blijft haar misvorming zelf wel altijd zien op films en foto’s. Tijdens het dansen probeert ze dat niet te verdoezelen. Ze zegt dat als je er zelf geen aandacht aan schenkt, anderen het ook niet zien. Het is vandaag zeven jaar geleden dat de moeder van Johanna op 1 april stierf. Wij zijn vereerd dat ze op deze speciale dag tijd voor ons wilde vrijmaken: “Ik vier haar, het interview past op deze dag. Alles heeft zijn reden.” Na het interview mochten we haar les van die avond bijwonen. Het ging ons iets te ver om mee te doen, maar het was een leuke ervaring deze enthousiaste groep vrouwen te zien buikdansen.

Als je meer wilt lezen over en zien
van Johanna zie:
www.orientaalsedans.be

 

Door Anja Akkermans en Annet Wijers