Ervaringen van een 45-jarige vrouw

Mijn scoliose

Aan iedereen die geïnteresseerd is om dit te lezen. Ik ben inmiddels 46 jaar en wil verslag doen over hoe mijn scoliose zich de afgelopen jaren heeft ‘gedragen’…

Op mijn achttiende is een scoliose van 38 graden geconstateerd nadat ik tijdens stage pijnklachten kreeg. Voorheen had ik nooit last van m’n rug gehad of van een scoliose gehoord. Via cesartherapie heb ik oefeningen gekregen, daar heb ik maar weinig mee gedaan. Ik zwom in die tijd actief en met de pijnklachten viel wel te leven.

Na de geboorte van m’n eerste kind, toen 31 jaar, kreeg ik meer rugklachten. Fysio- en cesartherapeut bezocht, wederom oefeningen meegekregen, die ik dit keer wel keurig uitvoerde. M’n scoliose was inmiddels toegenomen tot 48 graden, dit was schrikken.

2,5 jaar na de geboorte van m’n derde kind (ik had me er al eerder verdiept of het mogelijk was om kinderen te krijgen met een scoliose), is het in 2013 volledig mis gegaan met mijn rug. Ik omschrijf het als een ‘fysieke burn-out’. Ik ben veel te lang door blijven lopen met m’n pijnklachten. De pijnklachten die ik had waren pijnscheuten naar de taille ter hoogte van T-11 (thoracale wervel 11), zo gevoelig alsof er steeds een mes in m’n rug werd gestoken. Door deze pijn verkrampten m’n lange rugspieren. Ik kon niet meer opstaan, lopen, liggen, slapen, ik heb het letterlijk uitgeschreeuwd van de pijn. En dan een gezin met drie jonge kinderen hebben en een eigen zaak die last had van de recessie. Dat viel niet mee voor mezelf, mijn man en kinderen. Het was niet leven, maar overleven.

Na een meting bleek mijn scoliose inmiddels 60 graden te zijn. De scoliose loopt over m’n gehele wervelkolom. Nadat er een MRI was gemaakt in een streekziekenhuis bleek dat er ter hoogte van de wervels T10–T12 geen kraakbeen meer zat en de randen van de wervelschijven wreven over elkaar heen. Hierdoor is er irritatie en vochtophoping in de wervelschijven ontstaan. Ook de andere tussenwervelschijven waren al slecht.

De facetgewrichten bewogen ook niet meer goed langs- maar bewogen over elkaar heen waardoor er zenuwuitlopers klem zaten. En de lange rugspieren waren uit balans, de ene kant was overbelast en aan de andere kant zat geen kracht door de disbalans. De (zenuw)pijn veroorzaakte spastische krampen. Het streekziekenhuis wist geen raad met mijn klachten en probeerde allerlei medicatie uit en zij maakten een gipscorset (hier had ik natuurlijk helemaal niks aan en het is zo de kast ingegaan!). Uiteindelijk kreeg ik via de huisarts morfinetabletten en -pleisters. Maar als ik ‘s avonds in bed lag en m’n rugspieren verkrampten, was er geen pijnstiller of spierverslapper die dit kon opvangen en kon de huisarts weer komen om er nog eens een morfine-injectie bij te geven. Een lokale pijnkliniek heeft een cortisone injectie gegeven en op twee niveau’s een facetdenervatie uitgevoerd, echter zonder succes.

In het voorjaar van 2014 heb ik voor het eerst de poli orthopedie van de Sint Maartenskliniek bezocht. Voor het eerst had ik het gevoel dat er echt naar mij werd geluisterd toen ik over mijn pijn vertelde. De arts verwees mij door naar het Sport Medisch Centrum Maartenskliniek om daar Schroth- methode te gaan volgen. Na een zeer intensieve trainingsperiode met veel pijn, kleine stapjes vooruit en grote stappen terug kwam ik na zes maanden trainen op het ‘keerpunt’ uit. Mijn spieren waren minder ‘onrustig’ en werden sterker.

Dagelijks deed ik thuis mijn Schroth- oefeningen, zelfs mijn cesartherapeute heeft de opleiding tot Schroththerapie gevolgd in Nijmegen. Maar ik bleef nog wel zenuwpijn houden en in 2015 heb ik weer de arts bezocht. Ik werd verwezen naar het pijnbehandelcentrum. Tot 2018 heb ik hier diverse behandelingen gehad: corticosteroïden injecties, facetdenervaties en zenuwblokkades.

Deze laatste behandeling bleek uiteindelijk effectief, de zenuwen ter hoogte van de T11 zijn links en rechts uitgeschakeld. Deze pijn is gelukkig niet meer teruggekomen! Helaas bleef ik een constant pijngevoel in mijn rug houden. Ik had moeite om mezelf goed rechtop te houden, te staan en liggen en over het algemeen mijn dagen goed door te komen. Ik was ook chronisch moe. De oefeningen van de Schroth-therapie waren uiteindelijk ook te zwaar om te doen, zowel fysiek als mentaal. Ik had het gevoel dat ik nergens meer vooruitgang mee boekte.

Eind 2018 heb ik weer mijn arts bezocht, er zijn foto’s genomen en ik kreeg het advies om mijn rug operatief vast te zetten. Aangezien mijn rug behoorlijk stijf is, zal deze maar met een klein aantal graden te corrigeren zijn, maar de ingreep moet wel voorkomen dat de rug verder inzakt en maken dat ik mij uiteindelijk fitter ga voelen. Ik heb nu het gevoel dat ik een rugtas van 10 kg op m’n rug heb hangen. De operatie heeft eind november 2019 plaatsgevonden. De reden dat ik mijn verhaal vertel is dat ik mensen met scoliose er op attent wil maken wat er kan gebeuren als je een rug met scoliose verwaarloost. Het wil niet zeggen dat elke scoliose op latere leeftijd zoveel erger wordt als bij mij, maar het is wel belangrijk om een scoliose in de gaten te blijven houden. Laat regelmatig foto’s maken of de scoliose erger wordt en zorg dat je conditie en spieren goed fit blijven.

Hetgeen ik in de laatste alinea meld is gebaseerd op mijn eigen ervaring en niet met een arts besproken.

Door Andrea