Iris bezocht het Scoliosecafé

Tijdens het scoliosecafé in Zwolle kwam ik in gesprek met de 23-jarige Iris Bos. Ze woont op kamers in de stad Groningen. Voorheen woonde ze bij haar ouders en zus in Uithuizermeeden, een klein dorp bovenin de provincie Groningen. Ik sprak met haar over haar ervaringen in het scoliosecafé en hoe zij omgaat met haar scoliose.

‘Ik ben Iris en zit op dit moment in het vierde en laatste jaar van de studie Social Work aan de Hanzehogeschool in Groningen. Onlangs ben ik begon- nen met afstuderen. In mijn vrije tijd doe ik graag leuke dingen met vrienden/vriendinnen, zoals samen chillen, uit eten en uitgaan. Verder luister ik graag naar muziek, het geeft me rust en ontspanning.’ Een andere hobby van Iris is make-up. ‘Dat is voor mij een manier om creatief bezig te zijn en ik kan er al mijn fantasie in kwijt. Ik zou het leuk vinden om er later ook iets mee te doen, omdat je een gezicht er nog mooier uit kunt laten zien.’

Een paar jaar geleden werd Iris geconfronteerd met de diagnose scoliose. ‘Tijdens mijn tienerjaren heb ik een aantal keren last gehad van mijn rug. Ik voelde pijn bij mijn borstbeen met uitstraling naar mijn linker rughelft. De dokter constateerde op dat moment dat ik misschien het syndroom van Tietze had, een chronische borstbeenontsteking. Ik heb toen een tijd met het idee gelopen dat ik dit had en dat ik er maar mee moest dealen.’

Het bleef Iris opvallen dat haar kleding altijd scheef zat. Dit frustreerde haar enorm en ze voelde zich erg onzeker. Ze maakte op een gegeven moment toch een afspraak bij de huisarts. ’Hij zag dat mijn rug er inderdaad anders uit zag en ik ben toen doorverwezen naar het Martini Ziekenhuis om röntgenfoto’s te laten maken. Ik was toen 19 en bleek scoliose te hebben, een kromming van 47 graden. Mijn ouders, zus en ik waren niet bekend met scoliose, dus wij hebben er ook nooit aan gedacht dat ik dit zou kunnen hebben. Aan de ene kant was ik wel opgelucht, want ik wist nu zeker wat ik had. Aan de andere kant voelde ik mij heel erg rot, want je zit ineens vast aan een chronische beperking waar je nooit iets van af wist. In het ziekenhuis zeiden ze dat ze mij niet gingen opereren, omdat ik al uitgegroeid was en omdat mijn lichaam de scoliose verder wel goed opvangt. Na het onderzoek heb ik een jaar lang oefentherapie gehad bij een Cesar/Mensendieck praktijk. Dit heeft mij wel heel erg geholpen. Ik had zo minder last van mijn rug en ik trainde mijn spieren waardoor alles wat soepeler werd. Een operatie is voor mij ook echt een laatste optie, dus als dit niet per se nodig is, dan wil ik dit ook niet. Ik kan met mijn scoliose in principe alles, maar ik moet mijn leefstijl er wel op aanpassen. Verder ga ik niet eens in de zoveel tijd op controle. Dat vind ik nog wel eens lastig. Ik ben vanuit mijzelf wel naar een fysiotherapeut gegaan, om sterker te worden en om mijn spieren soepeler te maken. In principe kan ik nu alles doen wat ik wil. Ik game graag en hierbij is het ook belangrijk dat ik af en toe even een pauze neem. Dan ga ik thee zetten, naar de wc of doe ik snel wat anders. Verder merk ik dat wanneer ik het heel erg druk heb met school dat ik wel sneller last krijg van mijn rug. Stress is een factor die wat meespeelt. Dan zorg ik er gewoon voor dat ik het voor de rest zo makkelijk mogelijk voor mijzelf maak. En dat ik natuurlijk wel weer mijn rust pak.’

Het scoliosecafé was voor Iris de eerste keer dat zij in contact kwam met andere scoliosepatiënten.

‘Ik vond het een fijne manier om steun te zoeken bij anderen en informatie op te doen. Mensen die ook scoliose hebben kunnen jou toch het beste advies geven over wat wel werkt en wat niet. Natuurlijk is ieders lichaam anders, maar ik vind dat ik meer heb aan hun advies dan van iemand die geen scoliose heeft. Ik leef heel erg met de mindset dat ik niet zo moet zeuren en gewoon door moet gaan. Ik ben mij sinds het café weer wat meer bewust over wat ik nu eigenlijk heb, en dat het heel belangrijk is dat ik om mijzelf denk. Ik moet wat meer rust nemen en luisteren naar mijn lichaam als het even niet wil. Tot slot vind ik het altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen. Zo vergroot je weer een beetje je netwerk en misschien ontstaan er wel nieuwe vriendschappen.

Door Anneke Poelma