Vincent zit na zijn operatie rechtop achter de piano

In Groot Ammers, een schilderachtig dorpje langs de Lek in de Zuid-Hollandse Molenwaard, woont de familie Reijnders. Vincent is nog maar net thuis van zijn operatie. Zijn moeder Corina en hij doen hun verhaal.

Toeval of niet? Een kennis van mij heeft diverse pianoleerlingen in de Molenwaard. Omdat ze weet van mijn scoliose, vertelt ze me over Vincent, een knul van een jaar of 13, die maar niet recht achter de piano wil zitten. Ze twijfelt of ze dat aan zijn ouders moet melden. In het voorjaar ontdekt Corina, de moeder van deze leerling, het zelf. Haar zoon staat scheef en het lukt hem niet om recht te lopen. Vooral in zijn zwembroek is het goed te zien en het dringt tot haar door dat er iets niet in orde is. De huisarts is het met haar eens en verwijst Vincent door naar de orthopeed. In het streekziekenhuis worden foto’s gemaakt. Vincent blijkt een bocht van 58 graden te hebben die zijn lichaam flink in elkaar drukt, zijn rechterheup omhoog trekt en zijn rechterschouderblad naar buiten drukt. Op de foto is dat goed te zien. Zijn ouders besluiten om met hem naar het Sophia Kinderziekenhuis te gaan, waar hij meteen op de wachtlijst komt voor een operatie. Het is dan 7 augustus 2014.

Vincent vertelt

“Ik heb nooit pijn gehad! Ik kon altijd met alles meedoen. Maar ik ben niet zo’n sporter, ik speel veel liever piano. Ik ben een echte pianofan.” Hij vertelt dat hij ook zelf af en toe een stukje bedenkt. “Wil je het horen?” vraagt hij en speelt het meteen voor. Ik zie nu een jongen die keurig rechtop achter de piano zit, maar dat is dus wel anders geweest. Toen hij begreep dat zijn rug nodig geopereerd zou moeten worden, heeft hij zich daar direct bij neergelegd en: hoe eerder hoe liever, hij kon er maar beter vanaf zijn! De orthopeed schrijft hem een brace voor, om tijdens de wachttijd ergere verkromming tegen te gaan. “Maar die heb ik nooit aangedaan hoor” glimlacht hij. Dat zorgt wel voor een enigszins genante situatie in het ziekenhuis. Als hem gevraagd wordt om, voor het maken van foto’s, de brace aan te doen, helpt zijn vader hem terwijl hij de brace ondersteboven houdt(!) Maar gelukkig hoeft Vincent niet zo heel lang te wachten voor hij aan de beurt is. Ondertussen heeft hij op school al lang verteld over zijn rug en de operatie die eraan komt. Dus iedereen is op de hoogte. Zelfs de foto’s heeft hij gedeeld via de groeps app.

De operatie

Al op dinsdag 10 maart krijgt hij de vooronderzoeken, op woensdag blijft hij slapen. Hij krijgt een eigen kamer waarin ook een bed voor zijn moeder wordt gezet. Dat vindt Vincent wel erg fijn en hij slaapt die nacht prima. Pas helemaal op het laatst, vijf minuten voor de operatie, is hij opeens bang. Bang dat er iets niet goed gaat en omdat je nooit zeker weet of het doorgaat, want dat hangt er vanaf of er plek is op de IC. Maar gelukkig gaat alles door. Na de operatie, die zes uur duurde, is hij al gauw klaarwakker. Zijn ouders zitten naast hem. Hij vertelt maar steeds hoe blij hij is, dat het achter de rug is en wil meteen gaan appen naar zijn vrienden. Op de IC blijft hij de hele nacht wakker, vooral door al het gepiep om hem heen. Hij heeft geen pijn, is alleen een dag misselijk, maar daarna kan hij alles eten wat hij lekker vindt. De medicijnen worden epiduraal in de rug toegediend en als de pijnstilling overgaat op tabletten, duurt het een dag voor hij weer pijnvrij is. Hij weet nog dat het duurde van 6.00 uur tot 15.00 uur en dat het echt heel erg was. Hij mag gaan zitten en lopen en gaat heel snel vooruit. Hij krijgt bezoek van de CliniClowns en op de laatste avond komt hij zelfs op de TV van het ziekenhuis. Op 18 maart is Vincent weer thuis, waar zijn bed in de kamer klaarstaat. Met de genezing gaat het snel, hij voelt zich prima en hij zit al gauw weer achter de piano. Zijn vader en moeder hebben allebei zorgverlof opgenomen, zodat hij de eerste weken op zijn wenken bediend kan worden. Als ik hem ga opzoeken, staat zijn bed nog in de kamer, maar zijn bijna alle pleisters al van zijn rug gevallen. Hij heeft nog wat last van zijn schouder, omdat die nu opeens in een andere stand staat. Een van de mooiste gevolgen van zijn operatie is, dat hij in één keer zes centimeter is gegroeid en nu iets langer is dan zijn moeder! Hij vindt het prima dat er een foto van zijn rug wordt gemaakt.

Scoliose in de familie

Corina is erg trots op haar zoon. Hij is zo flink geweest! Ze begrijpt nog steeds niet goed hoe het zo lang heeft kunnen duren dat de scoliose ontdekt werd. Ze voelt zich daar toch een beetje schuldig over. Want waarom heeft ze het niet eerder gezien? Dat is een vraag die ouders, en vooral moeders, zich vaak stellen. “Terwijl het toch in de familie zit” vertelt ze. “Ik heb een nicht bij wie de scoliose al op heel jonge leeftijd werd ontdekt. Zij is pas op veel latere leeftijd geopereerd.” Maar het verhaal kan helaas nog sterker. Als Corina aan haar zus vertelt over de scoliose, gaat die ook eens naar de rug van haar dochter kijken. En ja hoor, ook Vincent’s veertienjarige nichtje heeft scoliose. Ook zij komt in aanmerking voor een operatie. Hier zijn ze nog over aan het nadenken.

Corina heeft haar zoon constant bijgestaan. Het ziekenhuis werkte daar heel fijn in mee. Ze mocht dag en nacht bij hem blijven. Ze mocht zelfs, helemaal in een steriel pak, met hem mee naar de OK en bleef bij hem tot hij in slaap viel. Toen brak het grote wachten aan, wat kunnen zes uur lang duren voor ouders. Zij en haar man hebben zorgverlof opgenomen om de eerste weken steeds bij Vincent te kunnen zijn en om hem te helpen met dingen die hij na de operatie nog niet mag en kan. Het is Corina niet in haar koude kleren gaan zitten. “Soms denk ik dat ik er meer last van heb dan Vincent zelf.” Vincent lacht, hij kan er niet zo mee zitten.

Als ik een paar weken later terugkom voor de foto’s, gaat hij al naar school! Zijn moeder heeft geregeld dat hij dit schooljaar nog met de taxi wordt gehaald en gebracht. Zijn vriend draagt op school zijn boeken. De pianoles is ook weer begonnen.

 

Door Annelies van der Sanden